هفته-پانزدهم-از-تو-یاد-میگیرم

عزیز دل بابا بامداد!
این روزها دارم فکر می‌کنم تو در چه جهان نابی زندگی می‌کنی. جهان موسیقی‌های دوست‌داشتنی، شعرهای ساده و دل‌نشین، نقاشی‌های خوش‌رنگ، حرکات موزون دست‌وپا، ورز دادن چیزها، لذت بردن از اداهای متفاوت و غرق شدن در فیلم‌های کودکانه. انگار هفت هنر که قرار است متمدن‌ترین ما آدم‌بزرگ‌ها از آن لذت ببریم، از پیش برای تو لذت‌بخش است. انگار تو داری به ما بزرگ‌ترها یادآوری می‌کنی از هنر لذت ببریم و در هنر غرق شویم.

پسر عزیزم
کیف می‌کنم و یاد می‌گیرم از تو که چه قدر هیجان‌هایت ناب است. اگر از چیزی آزرده باشی اولش نق می‌زنی و بعدش ادای گریه درمی‌آوری و در آخرین مرحله گریه‌های راست‌راستکی می‌کنی؛ گریه‌های اشک دار. اگر وسط همان گریه‌های اشک دار هم چیزی دل‌پذیر ببینی؛ برای این‌که شادی‌ات را نشان دهی ذره‌ای دریغ نمی‌کنی.

عزیز دلم
دنیای ما آدم‌بزرگ‌ها بسیار از این هیجان‌های ناب دور است. ما درخواست نمی‌کنیم. ما به‌سختی گریه می‌کنیم. به‌سختی می‌خندیدم. به‌سختی آنچه هستیم را در تمامی عضله‌های صورتمان، در دست‌های بازمان در تن هیجان‌زده‌مان بروز می‌دهیم. تو به من یاد می‌دهی صریح باشم بااحساس‌هایم. ممنون از ناب بودنت.

خرید سیسمونی نوزاد با ارزان ترین قیمت ها