02533551826_09058780891

تربیت اخلاقی بخش سوم

 

دایه بازار : 

تربیت-اخلاقی-بخش-سوم

در قسمت­های قبل به دو اصل اساسی الگو بودن و توجه به کودک اشاره کردیم و سپس شیوه­های آموزش مهارت تصمیم­گیری اخلاقی را بیان کردیم. در این قسمت سایر راه­های تربیت اخلاقی را مرور می­کنیم.

1. ایجاد فرصت یا قرار دادن کودک در محیط­هایی که امکان مشارکت و کمک به دیگران وجود دارد یا مسئولیت دادن به کودک برای مراقبت از یکی از اعضای خانواده در تربیت اخلاقی بسیار موثر است. قرار دادن آنها در محیط‌های یکدستی که افراد از نظر هوشی، طبقاتی و حتی توانایی‌های فیزیکی یکسان هستند، این فرصت را از آنها می‌گیرد. به این استناد، مدارس رقابتی مانند تیزهوشان و … کمکی در رشد اخلاقی کودکان نمی‌کند، بلکه ایشان را افرادی فردگرا ومضطرب بار می‌آورد (البته فضای مدارس عادی نیز رقابتی و غیرمشارکتی است ولکن تأکید به‌جهت میزان آن است). مطالعات بسیاری نشان داده‌اند که دانش‌آموزان زمانی‌که می‌توانند منابع خود را شریک شوند، با یکدیگر مشورت کنند و همراه با هم به‌دنبال راه‌حل مسائل بگردند، عمیقتر می‌اندیشند. اما آنها چیزهایی فرای اینها یاد می‌گیرند: آنها یاد می‌گیرند تا مراقب دیگران باشند.

2. دیدگاه­های کودکتان را درک کنید. همانگونه که لازم است کودک از تأثیرات رفتار خود بر دیگران آگاه شود و احساسات اطرافیان را درک کرده و نسبت به آنها حساس شود، والدین نیز باید سعی کنند مهارت درک دنیا از دریچه چشم کودک را پیدا کنند. این باعث می­شود رابطه­ای محکم و مثبت شکل گرفته وکودکان نیز به تبع آن به درخواست‌های والدین بیشتر پاسخ مثبت بدهند. هیچ وقت فراموش نکنید آنچه کودک را به طغیان می‌کشاند دارای اهمیت بسیاری است. ما از طغیان کودک احساس خشم می‌کنیم- و اگر در جمع باشیم، احساس شرم می‌کنیم- اما به‌نظر فراموش می‌کنیم که کودک در حال گذراندن تجربه دردناکی است و به‌دنبال آزار و اذیت نمی‌باشد.

3. در مواجهه با رفتارهای مثبت و منفی کودک چگونه واکنش نشان دهیم؟ در مواجهه با رفتارهای مثبت به جای پاداش دادن به کودک، او را تحسین کنید. علاوه بر این رفتار خوب او را به شخصیتش منتسب کنید نه یک رفتار مستقل (مثلا این‌که به کودک بگوییم «چقدر خوبه که راستگو/اهل کمک کردن/مهربان هستی» بهتر است از این‌که بگوییم «آفرین که راست گفتی/فلان کمک و لطف را کردی)

4. در مقابل وقتی کودک کار بدی را مرتکب می­شود رفتار بد را از شخصیت او منفک کنید و آن را مستقل و یک اتفاق در نظر بگیرید. مثلاً حتی در صورتی که کودک زیاد دروغ می­گوید هرگز او را دروغگو خطاب نکنید و به جای تقبیح او عمل دروغگویی را تقبیح کنید همچنین دربرابر این چنین رفتارها به جای احساس «شرم» (که توام با حس حقارت و بی‌ارزشی و انفعال است)، احساس «خطاکاری» را (که همراه با پشیمانی و همدلی و میل جبران است) در او ایجاد کنید. وقتی در ‍پاسخ به رفتار غیراخلاقی کودک اظهار «خشم» می‌کنیم در او حس مخرب «شرم» (که تصویر او از خودش را منفی می‌کند) ایجاد می‌شود. ولی وقتی اظهار «تاسف» می‌کنیم در او حس سازنده‌ی «خطاکاری» (که میل اصلاح رفتار ایجاد می‌کند) تقویت می‌شود. «اظهار تاسف» و تاکید بر این‌که از شخصیت اخلاقیِ کودک انتظار بیشتری دارید بهتر از نشان دادن «عصبانیت» است.

منبع کتاب پرورش هوش اخلاقی- الفی کهن. به نقل از سایت دکتر سنایی

خرید سیسمونی نوزاد با ارزان ترین قیمت ها

 

نظر خود را بنویسید